Όχι δεν θα μπορέσω πάλι να εξηγήσω
Γιατί φεύγω μακριά σου και γελάω δυνατά
Τα σκοτάδια σου πάρε δεν ταιράζουν σε μένα
Από όρια ξέμεινα πια κι αντε γειά
Αν ο δρόμοσ πήγε αλλού
Μακριά απ ότι είχεσ στο νου
Αν κανείσ δεν σ' ακούει κανείσ δε σε βλέπει
Αν για όλα σου φταίει ο εχθρόσ
Ο δειλόσ ο άγνωστόσ σου εαυτόσ
Τον καθρέφτη σου σπάει κι ασ του λεσ πωσ δεν πρέπει
Όχι δεν θα μπορέσω πάλι να εξηγήσω
Γιατί φεύγω μακριά σου και γελάω δυνατά
Τα σκοτάδια σου πάρε δεν ταιράζουν σε μένα
Από όρια ξένη αυτά κι αντε γειά
Όλο λεσ δεν σ αφήνουν να ζεισ
Θεσ να φύγεισ μακριά να χαθείσ
Και κανείσ δε μπορεί να σου δώσει τη λύση
Η ελπίδα σου πάντα μικρή
Μα εμένα μια αχτίδα μου αρκεί
Για να δω καθαρά και να φύγω πριν δύσει
Όχι δεν θα μπορέσω πάλι να εξηγήσω
Γιατί φεύγω μακριά σου και γελάω δυνατά
Τα σκοτάδια σου πάρε δεν ταιράζουν σε μένα
Από όρια ξέμεινα πια κι άντε γεια
